فرآیند تصمیم گیری گروهی: گروهها چگونه به اتفاق نظر دست می یابند؟


6sameman3وقتی گروهها نخست شروع به بحث درباره هر موضوعی می کنند، اعضای آنها به ندرت با هم توافق کامل دارند، بلکه با اطلاعات متفاوتی به بحث تصمیم گیری وارد می شوند و بنابراین از گستره وسیعی از دیدگاهها حمایت می کنند. اما پس از مدتی بحث کردن، گروهها معمولا به یک تصمیم می رسند، البته همیشه اینطور نمی شود: هیأت های منصفه گاهی «معلق» می مانند و دیگر گروههای تصمیم گیری نیز گاهی به «بن بست» می رسند. اما به طور کلی به نوعی تصمیم می رسند. این کار چگونه صورت می گیرد؟ آیا می توان از روی دیدگاههایی که اعضای گروه در آغاز بحث خود دارند تصمیم نهایی آنها را پیش بینی کرد؟ یافته های پژوهشی در این مورد چنین می گویند.
طرحواره های تصمیم اجتماعی(Social Decision Schemes)
آیا تصمیم های یک گروه را می توان از دیدگاههایی که اعضای گروه در آغاز دارند پیش بینی کرد؟ هر چند فرآیندی که در اینباره دست اندرکار است پیچیده است اما پاسخ کاملاً سرراست است: «بله». تصمیم نهایی را که گروهها به آن می رسند غالبا می توان به درستی به وسیله قواعد ساده ای که به طرحواره های تصمیم اجتماعی معروف هستند، پیش بینی کرد. این قواعد به توزیع اولیه دیدگاههای اعضا یا ترجیح های آنها در ارتباط با تصمیم نهایی ربط دارد.
به عنوان مثال یک طرحواره- قاعده اکثریت برنده است- (majority- wins rule)چنین می گوید که در بسیاری از موارد، گروه هر موضعی را که در آغاز به وسیله بیشتر اعضا حمایت می شده است، انتخاب می کند. طبق این قاعده بحث بیشتر در جهت تأیید یا تقویت محبوب ترین دیدگاه آغازین است و عموماً پذیرفته می شود هر قدر هم که گروه اقلیت با شور و حرارت برای موضوع مخالف استدلال کند.
طرحواره دومف تصمیم، قاعده حقیقت پیروز می شود( truth- wins rule) ، است. این قاعده حاکی از آن است که راه حل یا تصمیم درست نهایتاً پذیرفته خواهد شد زیرا درست بودن آن به وسیله بیشتر اعضای گروه تشخیص داده خواهد شد.
طرحواره سوم تصمیم، به قاعده نخستین تغییر جهت (first- shift rule) معروف است. گروهها تمایل به اتخاذ تصمیمی دارند که با جهت نخستین تغییر عقیده نشان داده شده به وسیله هر کدام از اعضا همخوان است.
و بالاخره طرحواره دیگر- اتفاق نظر-( unanimity) اغلب به وسیله نظام قضایی اعمال می شود که از هیأت های منصفه می خواهد تا در رأی های خود به اتفاق نظر برسند.
با این که ممکن است تعجب آور به نظر برسد، ولی نتایج تحقیقات بسیاری نشان داده است که همین قواعد ساده، حتی در پیش بینی تصمیم های بسیار پیچیده گروه موفق هستند. در واقع این قواعد در هشتاد درصد موارد درست بوده اند. هر چند اعضایی که دیدگاههای افراطی دارند- ساز مخالف زن ها- گاهی می توانند نفوذی قوی اعمال کنند و نظر گروهها را از گرفتن تصمیم هایی که به وسیله قواعد ذکر شده در بالا پیش بینی می شوند، برگردانند.
بدین ترتیب به نظر می رسد که طرحواره های تصمیم اجتماعی بینش های مهمی در مورد حرکت گروهها به سوی اتفاق نظر به ما می دهند. این که گروهها حتماً به تصمیم هایی می رسند روشن است، اما در مورد کیفیت این تصمیم ها چه می توان گفت؟ آیا بهتر از تصمیم هایی هستند که افراد به تنهایی می گیرند یا بدتر از آنند؟ معتدل ترند یا محافظه کارتر؟

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *